goudjakhals

Goudjakhals_shutterstock_220909501_Vladimir_Kogan_Michael

goudjakhals (foto: Shutterstock)

De goudjakhals (Canis aureus) is een hondachtige uit het geslacht Canis. De Euraziatische goudjakhals en de Afrikaanse ‘gouden wolf’ (Canis anthus) werden tot 2015 als een soort beschouwd. Genetische studie (Koepfli et al.) toonde echter aan dat het om twee ver verwante soorten gaat.
Het natuurlijke verspreidingsgebied van de Euraziatische goudjakhals breidt zich, sinds de jaren ’80 van de vorige eeuw, vanuit de Balkan uit naar nieuwe gebieden. Waarom is niet duidelijk, maar aangenomen wordt dat wettelijke bescherming, veranderingen van landgebruik (Šálek et al., 2014) en klimaatverandering (Arnold et al., 2012) hier een rol in spelen.

Waarnemingen
De eerste waarneming van een goudjakhals in Nederland is een registratie met een wildcamera op 19 februari 2016. Totaal onverwacht kwam daar ineens een goudjakhals in beeld.

Herkenning
De goudjakhals lijkt op een kleine wolf, met kortere staart (reikt tot de hak), kleinere kop, spitsere snuit en relatief grotere oren. De vacht is rossig tot beige-bruin op de flanken met grijzige rug die doorloopt tot op de zijkant. Het bruine gezichtsmasker wordt gekenmerkt door een duidelijke witte tekening rond de mond en de nek. De pootafdruk van de goudjakhals lijkt op die van een grote vos. maar met een herkenbaar verschil: de twee middelste tenen hebben de vorm van een U omdat de voetkussentjes aan de basis met elkaar vergroeid zijn.

Leefgebied en leefwijze
De goudjakhals kan leven in uiteenlopende biotopen, van halfwoestijn tot moeras. Het is net als de vos een alleseter. Hij jaagt op kleinere prooien, vooral knaagdieren, amfibieën en vogels, maar eet ook aas, afval en fruit.

Geen exoot
De term ‘exoot’ of ‘uitheemse soort’ is alleen van toepassing op soorten die door de mens buiten hun normale verspreidingsgebied gebracht zijn. In het geval van de goudjakhals is daar geen sprake van. De goudjakhalzen zijn hun areaal aan het uitbreiden of verleggen. Omdat de goudjakhals zijn nieuwe leefgebieden zelfstandig bereikt, geniet de soort bescherming onder de Europese Habitatrichtlijn. De goudjakhals staat vermeld op Bijlage V van deze richtlijn. Concreet betekent dit dat bejaging van goudjakhalzen wel mag worden toegestaan, maar op voorwaarde dat die bejaging niet in de weg staat aan het behouden of bereiken van een gunstige staat van instandhouding. Bovendien zijn EU-lidstaten verplicht de jakhalspopulatie(s) op hun grondgebied systematisch te monitoren (Trouwborst 2015).

Dit bericht is ook geplaatst op de website van IVN Oisterwijk: Zoogdier van de maand juni/juli 2019

Advertenties

brugbeesten en tunneldieren

In Goirle wordt een faunapassage gebouwd. Wil je weten waarom er een veilige oversteekplaats voor dieren komt? Dan is dit wellicht een leuke leestip: De Beestige Brug, een educatieve Suske en Wiske-uitgave, gemaakt rond ecoduct De Munt in Loenhout (B). Het stripalbum is online te lezen via Issuu.

© 2014 Standaard Uitgeverij/WPG Uitgevers België nv

wasbeerhond

wasbeerhond (foto: Pixabay)

De wasbeerhond (nyctereutes procyonoides) is familie van onze inheemse hondachtigen: de vos en de wolf. Het is een kleine hond, ongeveer zo groot als een vos, met kortere poten en een kortere staart. Qua uiterlijk lijkt de wasbeerhond eerder op een das of op een wasbeer. De kop is breed met een donker masker dat onderbroken wordt door een lichtere neus…

Lees verder op de website van IVN Oisterwijk: Zoogdier van de maand september/oktober 2018

een stekelige ‘braakbal’

waarneming 20 september 2017 © marlies de vet

Een braakbal… wat is dat?
Onverteerbare voedselresten die door de slokdarm omhoog gestuwd en uitgebraakt worden. Uilenballen zijn het meest bekend, maar ook andere vogels raken op deze manier onverteerbare delen kwijt. In braakballen kunnen allerlei voedselresten zitten: haren, veren, botjes, keverschildjes, pitten… In deze viltige braakbal zijn egelstekels te herkennen die verschillende richtingen uitsteken. De stekels hebben venijnige puntjes. Een onaangename ervaring voor de vogel in kwestie, lijkt mij.

Welke roofvogel waagt zich aan egels?
Op Egelbescherming.nl lees ik dat egels niet veel natuurlijke vijanden hebben:

Zodra ze onraad ruiken rollen ze zich op tot een bolletje. De kop, de pootjes en het staartje die geen stekels hebben zijn dan niet meer te zien. De meeste vijanden hebben ontzag voor de grote harde stekels en zoeken een andere prooi. Alleen grote roofvogels, kerkuilen, vossen, dassen en grote honden kunnen een gevaar zijn voor de egel.

Mijn vraag in de Faceboekgroep ‘Diersporen’ levert diverse reacties op:

  • jonge egels als misgegokt (en pijnlijk) ‘snackje’
  • de oehoe vindt egels lekker
  • een dode egel die door een aasetende vogel verorberd is (via Twitter zag ik deze foto waarop een buizerd een verkeersslachtoffer ‘opruimt’)
  • een bosuil…

Van welke vogelsoort zou deze braakbal kunnen zijn?
De vindplaats: in een oude beukenlaan onder een beuk, in bosrijk en landelijk gebied waarin meerdere soorten (dag-)roofvogels aanwezig zijn, maar ook diverse soorten uilen (op waarneming.nl is hemelsbreed op ± 10 km van de vindplaats zelfs een oehoe gespot).
De vorm: uilenbraakballen zijn minder vast van structuur dan braakballen van dagroofvogels lees ik in de Veldgids Diersporen (A. van Diepenbeek): “Vers zijn ze glanzend, donkergrijs tot zwart van kleur en meestal viltig van uiterlijk. Oudere, verweerde exemplaren zijn grijs en zien er ‘droog’ uit.

Uitpluizen?
Als een van Nederlands grootste sporendeskundigen deze vondst wil opnemen in haar sporencollectie dan is uitpluizen natuurlijk geen optie. printscreen FB-groep 'Diersporen'

Update 3 oktober 2017
Na onderzoek door Annemarie van Diepenbeek blijkt dit dierspoor – met grote waarschijnlijkheid – een vossenuitwerpsel te zijn. Zie haar uitgebreide reactie op 3 oktober in de Faceboekgroep ‘Diersporen’.

een aangereden hermelijn

Een dood hermelijntje naast mijn auto… da’s schrikken, “ik zal toch niet...”

waarneming 4 juli 2017 © marlies de vet

Nee, niet ik. Een boswachter had dit verkeersslachtoffertje langs de weg gevonden en meegenomen naar de werkschuur. Vervolgens is er – waarschijnlijk een vogel – mee aan de haal gegaan. En aldus vond ik het dode diertje naast mijn geparkeerde auto.

Kleine marterachtigen
De hermelijn is een roofdiertje dat, samen met de wezel en bunzing, de subgroep kleine marterachtigen vormt. Vanwege een complexe ecologie en heimelijke leefwijze is er relatief weinig bekend over deze ‘vergeten soortgroep’ van de Nederlandse natuurbescherming, aldus de Stichting Kleine Marters. Door inventarisatie (aantonen aanwezigheid) en monitoring (volgen van ontwikkeling van lokale populaties) wil men meer inzicht krijgen in het voorkomen van kleine marterachtigen en hun habitatvoorkeuren. Met deze kennis kunnen dan beschermende maatregelen getroffen worden.

Update 5 oktober 2017
Nu in Zoogdier: Hoe verbeteren we de leefomgeving voor kleine marters?

Willem I in kroningsmantel.jpg

Wist je dat…
de hermelijn een zomer- en een wintervacht heeft? In de zomer is de vacht roodbruin, in de winter is het soms wit. Het staartpuntje blijft echter altijd zwart. In het Engels heeft de hermelijn twee namen: als bruin zomerdier heet het ‘stoat’ terwijl het witte winterdier ‘ermine’ genoemd wordt. Het witte winterbont (ermine) van hermelijnen werd vroeger gebruikt voor koningsmantels.

Kleine jager van grote prooien
Op de website van Vroege Vogels staan mooie actie-foto’s van jagende hermelijntjes, inclusief een video van National Geographic waarin een hermelijn dansend een prooi vangt.

‘cheating by nature’

Stiekem eieren droppen in de nesten van schijnbaar veel te kleine vogeltjes. Maar ze komen er mee weg…” 2017 is uitgeroepen tot het jaar van de Koekoek, de grootste bedrieger in het vogelrijk.

Professor Nick Davies schreef er een boek over: Cuckoo: Cheating by Nature (2015), in het Nederlands vertaald als De Koekoek (2016).

Waarom broedt een koekoek niet?
Levert broedparasitisme voordelen op? En als dat zo zou zijn, waarom zijn er dan niet meer broedparasiterende soorten? Van de koekoeken-familie is “only 59 of the 141 species (± 40%) parasitic“. Er zijn nog “102 cuckoo-like species in the world“. Maar dat is slechts 1% van alle vogelsoorten, aldus koekoekonderzoeker Davies in zijn onthullende Royal Society Croonian Lecture over de evolutionaire strijd tussen de koekoek en de ‘gastouders’ van het koekoeksjong die het parasitaire gedrag steeds beter leren doorzien.
En dat gedrag gaat verder dan “stiekem eieren droppen“. Behalve visuele mimicry (nabootsen van het ei) en uit het nest gooien van andere eitjes en kuikens (door het koekoeksjong), omvat het broedparasitisme ook kuiken-mimicry: kuikens die lijken op de jongen van de waardvogels en hetzelfde klinken (roepmimicry). Een breathtaking (Engelstalige) lezing, die het kijken meer dan de moeite waard is!

kuikenmimicry koekoek

Still uit de lezing Cuckoos and their victims

gekraagde roodstaart

Trekvogels overwinteren in een ander gebied dan waar ze broeden. Hun terugkomst in het voorjaar blijft niet onopgemerkt…

IMG_7886

waarneming 1 mei 2016 © Marlies de Vet

Vorig jaar werd mijn aandacht getrokken door het gefluit van deze vogel. Omdat ik de ‘roodborstige’ fluiter niet kende, nam ik zijn zang op zodat ik thuis kon uitvogelen welke naam erbij hoorde. Het heeft me wat tijd gekost om de gekraagde roodstaart te determineren maar… het leuke ervan is dat ik ‘m dit jaar zonder problemen aan zijn zang herkende.

In de lente-editie 02/17 van ledenmagazine ‘Vogels’ is een artikel gewijd aan de gekraagde roodstaart. In Friesland loopt een ring- en geolocator-onderzoek naar deze ‘koning van het woud’ om meer inzicht te krijgen in de broed- en overwinteringsperiode.

Het readsturtjsje verrast
De gekraagde roodstaart blijkt het grootste deel van de winter door te brengen in Mali. En daar is het readsturtjsje, net als hier, een boerenlandvogel: het agrarische gebruik speelt een rol in het welzijn van de vogel.

It giet om de wikselwurkung. Wat by ús bart is fan belang foar it ferbliuw yn Afrika. En oarsom.” – Eddy Wymenga (in: Leeuwarder Courant, 2 april 2016).

Een ongelooflijke reis

Als onderdeel van het (in 2016 afgeronde) project Living on the Edge is voor groep 7 en 8 het lespakket ‘De ongelooflijke reis’ ontwikkeld, over de gekraagde roodstaart en andere trekvogels.

afbeelding uit lespakket 'Een ongelooflijke reis' Vogelbescherming

Uit: lespakket ‘Een ongelooflijke reis’ / © Vogelbescherming.nl